من از ساختمان قلب خود در شگفتم که چون سنگ مقاوم و گاهی چون شیشه بی طاقت است. طوفانهای حوادث مرا تکان نمی دهد ولی از یک نسیم ملایم محبت به خود می لرزم

 

امسال تابستون زیباتراز هر ساله،

امسال حیاط خونمون مثل بهشت شده،زیباتر از همیشه.

اما دل من...

دل من گرفته تر از همیشه است.

و اما چشمهای تو...

چقدر شکسته شدن.

نگاهت صدای خالص غم رو در درون درونم می نوازه.وسعت قهوه ای رنگ چشمای تو منو به وسعت اندوه تمام هستی می بره.اندوهی به بزرگی روح بی کرانت.

روبروی من می شینی و اشک می ریزی،نگاهم میکنی و اشک می ریزی.نمی دونی،نمیدونی اندوه ناک ترین صحنه های زندگیم رو خلق میکنی.

دارم تو سیلاب اشکات خفه می شم،دارم از غصه می میرم.

من چشمات رو می خونم می دونستی!؟

دفعه ی بعد که گریه کنی اشکاتو می خورم تا جزیی از روحم بشن.

دلم گرفته

و هیچ...

فکر میکنم تنهام،

چقدر هم تنها!

خوشا به حال پرنده ای که همین الان از کنارم پرکشید،

خوشا به حال آسمون.